Een doordeweekse avond rond 22:45 uur. Met lichte spanning begon ik aan mijn eerste inzet voor VPTZ. Ondanks de gedegen trainingen en de zorgvuldige mondelinge overdracht was het moeilijk inschatten wat me in de praktijk te wachten stond: “Hoe zal het zijn?” Ik had de map bestudeerd en de tiltechnieken nog eens doorgenomen, zodat ik in ieder geval zo goed mogelijk voorbereid was. Gewapend met mijn splinternieuwe rugzak – inclusief leesboek, zaklantaarn en dekentje – liep ik richting de woning.

Ik werd opgevangen door een familielid en er brandden kaarsjes, wat het geheel een rustige en bijna intieme sfeer gaf. We praatten over meneer, over zijn leven en over zijn keuze om te stoppen met eten en drinken: zelf regie houden en hopelijk overlijden in zijn vertrouwde omgeving. Het was bijzonder om te zien hoe de wens van meneer gerespecteerd werd en dat de familie er alles aan deed om hem te ondersteunen, hoe moeilijk soms ook. Ondanks de omstandigheden voelde het contact warm en waardevol. Vervolgens gingen we samen naar de slaapkamer van meneer. Nadat ik kennis met hem had gemaakt, ging het familielid naar bed.

Tijdens mijn inzet heb ik kleine dingen kunnen doen, zoals de mondverzorging en hem helpen bij het naar het toilet gaan. Meneer was helder en tijdens zo’n ronde gaf hij aan dat hij het warm had. Ik vertelde hem dat ik het juist koud had, zo midden in de nacht. Het leek hem lastig om wakker te moeten blijven en hij drukte me op het hart dat ik gerust de verwarming wat hoger mocht zetten. Dat meneer zich om mij bekommerde raakte me. Het voelde bijzonder om zo dicht bij iemand in de laatste levensfase te mogen zijn.

Juist die eenvoudige handelingen maakten dat ik besefte dat het niet gaat om grote acties, maar om aanwezigheid en aandacht. Ik ben dankbaar dat ik er even mocht zijn en iets heb kunnen betekenen, hoe klein ook. Deze eerste inzet neem ik mee als een waardevolle ervaring voor de toekomst.